ไม่ได้เข้ามานานมากมาย พึ่งผ่าเข่ามาตอน ม .โลกด้วย...ชีวิต..ทามมายเป็นอย่างนี้เออเเต่ก็ดีเเล้วอ่ะจะได้หายๆซักที  ตอนนี้เซ็งก่ะชีวิตอยู่เเต่ก็มีไรทำมากมาย  แปลกดีที่คนเราชอบในสิ่งที่เป็นคำพูดสวยงามมากกว่าคำพูดที่เป็นอัปมงคล...ไม่ค่อยมีกำลังใจเลย...เเต่ดีที่ยังมีเพื่อนๆ..ท่าทางจะขาดเพื่อนไม่ได้เลยชาตินี้....ว่าเเต่ว่า..อาการแอบชอบกลับมาอีกเเล้วว...เห้อบ้าบอจิงๆ...ทำไปได้...ไม่เข็ดเลย...เฮ้อทำไงได้..ก็ใจมันเเพ้คนน่ารักนี่หว่า...เมื่อไรจะมีเหมือนที่เขามีกันน่ะ...อยู่คนเดียวมา3-4ปีมันเบื่อเเล้ววเฮ้อๆๆ.....เทวดาคาบบส่งลงมาให้ผมสักคนซิคาบบ....เอาเเบบที่ผมคิดน่ะ...นัทจะได้เลิกคิดนู้นคิดนี้ ซักที......เออเเต่ท้ายสุดลึกๆในใจก็ยังอยากอยู่คนเดียวหว่ะ....

หยุดรัก

หยุดรอ

หยุดฝัน

หยุดคิด

หยุดคอย

หยุดเดิน

หยุดภาวนา

คงไม่ใช่นัทเเน่นอนน

นั่งคนเดียวแล้วมองกระจก ที่สะท้อนแสงจันทร์วันเพ็ญ

โดดเดี่ยวกับความเหงา อยู่กับเงาที่พูดไม่เป็น

ฟังเพลงเดิมๆที่เรารู้จัก แต่ไม่รู้ความหมายของมัน

หากฉันจะหลับตาลงสักครั้ง และพบกับเธอผู้เป็นนิรันดร์


หากความรักเกิดในความฝัน เราจุมพิตโดยไม่รู้จักกัน

ปฏิทินไม่บอกคืนและวัน ดั่งที่ฉันไม่เคยต้องการ

แต่อยากให้เธอได้พบกับฉัน เราสมรสโดยไม่มองหน้ากัน

จูบเพื่อร่ำลาในความสัมพันธ์ ก่อนที่ฉันจะปล่อยเธอหายไปโดยไม่รู้จักเธอ



ทบทวนเรื่องราวต่างๆ ทุกๆครั้งที่ฉันตื่นนอน

บทกวีไม่มีความหมาย ฉันงมงายสวดมนต์ขอพร

หากจะมีโอกาสสักหน จะร่ายมนต์กับสายน้ำจันทน์

เพื่อจะได้หลับตาลงสักครั้ง แล้วพบกับเธอผู้เป็นนิรันดร์

ปล.ขอบคุณเพื่อนๆที่ช่วงนี้ดูเเลกู...ซึ้งหว่ะ(เเต่ก็สบายดีน่ะ)

ปล.ขอบคุณพ่อเเม่เเละน้องที่ช่วยดูเเลตอนผ่าเข่า...รักมากมาย

ปล.ขอบคุณเทวดาที่อยู่บนฟ้าที่ให้ความร่าเริง

ปล.ขอบคุณผู้หญิงทุกคนบนโลกที่ทำให้เราได้คิดลึกในความรัก