ความรักของคุณทั้งหลายคืออะไรครับ(นัทอยากรู้จังคืออะไร)

คุณแบ่งเวลาของตัวเองให้กับความรักยังไงบ้างครับ(แบ่งกันยังไงเมื่อเวลาหมุนตลอด)

ความโรแมนติกในความรักของคุณเป็นยังไง(แพ้นัททุกคนอ่ะ555+)

ความรักที่ยิ่งใหญ่ในความรู้สึกเป็นยังไง(อยากรู้จังว่าเป็งไง)

อยากให้คุณเล่าถึงรักครั้งแรกให้ฟังหน่อยน่ะ(อยากรู้เหอะ)

แล้วเคยตั้งสเป็กคนในฝันของตัวเองไว้ไหมครับ...(อืมหุหุ)

อย่างนี้วางแผนความรักของตัวเองไว้ยังไงบ้างอ่ะ ...(จิงใจไปเลยนัทขอ555+)

มองใครต่อใคร ที่เดินจับมือเกี่ยวกัน เห็นเค้าเหล่านั้น ก็นึกอิจฉาในใจ ทำไมไม่เป็น ไม่มีอย่างเขา คิดแล้วมันก็เศร้าใจ มีเพียงความเหงา ให้เดินกอดคอเท่านั้น ที่นั่งติดกันเวลาดูหนัง คือใคร จะกิน จะเดิน จะนอน ก็เหงา ไม่มีใครเคียงข้างกาย ไม่มีใครเลย จะมีใคร ใครรัก คนหน้าตาอย่างฉัน ที่มันธรรมดา ไม่เข้าตาเหมือนใครๆ จะมีใคร ใครไหม ที่จะมองแต่หัวใจ จะมีไหมใคร เข้าใจรักกัน จะมีกี่คนที่เค้าจะมองอย่างนั้น จะมีสักวันบ้างไหม ที่ฝันเป็นจริง จะมีกี่คนที่เขาจะรับ ที่ฉันเป็นได้ทุกสิ่ง มีเพียงความเหงา ให้เดินกอดคอเท่านั้น ที่นั่งติดกันเวลาดูหนัง คือใคร จะกิน จะเดิน จะนอน ก็เหงา ไม่มีใครเคียงข้างกาย ไม่มีใครเลย จะมีใคร ใครรัก คนหน้าตาอย่างฉัน ที่มันธรรมดา ไม่เข้าตาเหมือนใครๆ จะมีใคร ใครไหม ที่จะมองแต่หัวใจ จะมีไหมใคร เข้าใจรักกัน มองเห็นความสำคัญ จับมือกอดฉัน ด้วยความเต็มใจ จะยอมให้ทุกทุกสิ่ง ที่ตัวฉันมี จะไม่ทำให้เค้าผิดหวังเลยสักครั้ง จะมีใคร ใครรัก คนหน้าตาอย่างฉัน ที่มันธรรมดา ไม่เข้าตาเหมือนใครๆ จะมีใคร ใครไหม ที่จะมองแต่หัวใจ จะมีไหมใคร เข้าใจรักกัน จะมีใคร ใครรัก คนหน้าตาอย่างฉัน ที่มันธรรมดา ไม่เข้าตาเหมือนใครๆ จะมีใคร ใครไหม ที่จะมองแต่หัวใจ จะมีไหมใคร เข้าใจรักกัน

When I looking the couple walk together and grab the hands. When I see that people I feel so jealous Why I don’t have someone to grab the hands like that people * I have only the loneliness to clasp affectionatel around the neck I don’t have someone to watch the movies together When I eat , walk , sleep I so lonely I have no one to walk with and I really have no one ** How will I get someone to love me that looking not so cool and my face look so nature not so cool will have someone to looking me at my heart will have someone to understand about the love how many people is looking at the real me I hope one day my dream will come ture How many people to admit every thing that I am (repeat*,**) will have someone to see my heart and very please at me grab the hand I will do every thing that I have and I will never to disappointed her whatever something happen

ไม่เข้าใจตัวเองจิงๆเห้อวันนี้ขอเอาเพลงมาแทนความรู้สึกเเล้วกัน

  คุณผู้ชายทั้งหลายครับ คุณเคยรู้สึกบางไหมครับว่าการที่เราจะบอกชอบใครสักคนนึงยากมาก มันยากจนเราทำอะไรไม่ถูก คุณคิดว่าไง เป็นอย่างนั้นใช่ป่ะ.........อย่างนี้เเหละมันคงเป็นนิสัยของผู้ชาย เเต่เราก็คงไม่รู้เหมือนกันว่าผู้หญิงจะคิดเเบบเราเหมือนกันรึเปล่า อยากรู้จิงๆเลย  บางที่ผู้หญิงอาจจะเซ็งการกระทำของเราอยู่ก็เป็นไปได้จิงป่ะ หรือ อาจจะชอบก็ไม่รู้อีกอ่ะ เข้าใจยากจิงๆเลยเรื่องพวกนี้อ่ะเเต่สำหรับตัวนัทอ่ะน่ะ นัทคิดว่าการที่เราจะชื่นชอบหรือจะรักใครสักคนเนี่ยมันเป็นไรที่มีความสุขที่สุดเเล้วเเหละเพราะเหมือนเราได้คิดตลอดว่าเราจะทำอะไรดี เพื่อให้เขาได้รู้ว่าเราชอบเขา เเต่บางอย่างที่เราได้คิดอาจจะทำให้เราคิดมากไปเองก็เป็นได้เช่น คนเรามัจะตั้งคำถามในใจว่าเขาจะชอบเราเหรอ  เขาจะรำคาญเรารึเปล่า เขาจะเบื่อเราไหม ถ้าเขาไม่ชอบเราหล่ะ  เขาจะมีคนที่ชอบอยู่เเล้วรึเปล่า  คำถามพวกนี้อาจจะเป็นคำถามเพียงบางส่วนเท่านั้นที่เราคิดในใจเเล้วมันก็คงไม่เเปลกที่จะทำให้เราคิดมาก......เพราะบางสิ่งที่เราคิดในตอนนี้อาจจะทำให้เรารู้จักปรับตัวในวันข้างหน้าก็เป็นไปได้ เเต่ถ้าเรามองกลับกันมันจะเป็นไปได้ไหมที่เราจะเริ่มบอกความรู้สึกที่เรานั้นมีต่อคนๆนั้นที่เราชอบเเทนที่เราจะมาคิดมากเเล้วก็อายไม่กล้าบอกเขา บางสิ่งบางอย่างนัทคิดว่าคำพูดมักจะมีค่าเสมอในการที่จะใช้กับใครสักคนที่เป็นคนสำคัญ บางที่เราอาจจะพูดไม่เก่ง เเต่สิ่งเราพูดออกไปแต่ละคำมันอาจจะไปสกิดใจคนบางคนที่คิดไปกับเราก็เป็นไปได้จิงไหม ทางที่ดีเราควรหาเวลาที่เหมาะสมไม่ให้ช้าเกินไปหรือเร็วเกินไป เพราะบางสิ่งบางอย่างมันอาจจะต้องการเวลาที่เหมาะสมก็เป็นไปได้.......เเต่ที่สำคัญนัทขอเเค่อย่างเดียวสำหรับคนที่จะบอกรักหรือชอบใครสักคนนึงขอให้คุณบอกเขาด้วยใจบอกด้วยความรู้สึกเเล้วก็ที่สำคัญคุณต้องรักเขาหรือชอบเขาจิงๆ ไม่คิดทำร้ายเขา......ก็เพียงพอเเล้ว เเล้วเมื่อมาถึงจุดที่ทุกคนกังวลมากที่สุดก็คือเมื่อสิ่งที่เราบอกเขาเเล้วเเล้วเขาก็รับฟังเเล้วคำตอบของเขาจะเป็นยังไง.......ทุกสิ่งทุกอย่างบนโลกใบนี้มีคำตอบเพียง2ทางก็คือ คุณอาจจะสมหวัง หรือผิดหวังก็เป็นไปได้ เเต่ที่สำคัญไม่ว่าคำตอบนั้นจะเป็นขอไหนก็ตามก็ขอให้คุณคิดถึงคนรอบข้างคุณเเละคนที่คุณรักเเละเขาก็รักคุณ บางที่ความรักของเรามันอาจจะเป็นเหมือนร้องเท้าก็เป็นไปได้ วันนึงเมื่อคุณเห็นร้องเท้าคู่นึงเป็นคู่ที่ไม่เหมือนใครเเล้วก็ไม่มีใครเหมือนคุณชอบมันจนคุณต้องการจะซื้อมันเเต่เมื่อคุณลองใส่มัน มันกลับทำให้คุณรู้สึกเจ็บเเล้วก็เดินไปไหนมาไหนไม่ได้.....คุณจะทำยังไง คุณจะซื้อมันเหรอ แม้มันจะทำให้คุณเจ็บคุณก็จะซื้อมันเหรอ เเต่กลับกันคุณเดินออกมาจากร้านนั้นเเล้วมุ่งหาร้องเท้าที่คุณใส่ได้หรืออาจจะสวยกว่าคู่เก่าก็เป็นไปได้จิงไหม เเต่คนส่วนใหญ่มักจะท้อกับความผิดหวังครั้งเเรก เเล้วก็มักจมปลักอยู่ตรงนั้นไม่ลุกไปไหน......ไม่เป็นไรหรอกครับค่อยๆลุกขึ้นมาดีกว่า เเล้วมุ่งหน้าสู้ต่อไปดีกว่า ให้มันรู้ไปเลยว่าชีวิตคุณมันจะไม่สมหวังอะไรเลย......ที่นัทพูดได้อย่างนี้ก็คงเป็นเพราะว่านัทคงผ่านมาเเล้วมั้ง.......นัทคิดว่าทุกคนที่มีความกลัวที่อยู่ในใจหรือไม่กล้าที่จะทำไรสักอย่างนัทคิดว่าพวกคุณทำได้ครับยังไงนัทก็จะเป็นกำลังใจให้น่ะ ขอให้ทุกคนสมหวังในความรักเเล้วก็ขอให้ทุกคนมีความกล้า กล้าที่จะทำในสิ่งที่ถูกแม้เราอาจจะไม่รู้คำตอบของมันก็ตาม สุดท้ายนี้ก็ขอให้ทุกคนใจกว้างพร้อมยอมรับในสิ่งใหม่ๆที่กำลังจะเกิดขึ้นในอนาคตบางที่มันอาจจะดีกว่าที่เป็นอยู่ก็เป็นไปได้จิงไหม...........โอกาสมีสำหรับทุกคน ขอให้ทุกคนมีโอกาสของตัวเองเเละให้โอกาสกับคนที่เข้ามาในชีวิตครับ(THe End...)  อยากให้ทุกคนที่เข้ามาอ่านออกความคิดเห็นในการที่เราไม่กล้าบอกรักใครสักคนด้วยน่ะครับเเล้วก็อยากให้ทุกคนเป็นกำลังใจให้กับคนที่ไม่กล้าด้วยน่ะ.....ขอบคุณมากครับ

........วันนี้ก็พอมีเวลาว่าง.....ที่พอจะเขียนเรื่องราวต่อจากเรื่องที่เเล้ว......วันนี้นัทมานั่งคิด.....รู้สึกว่าตัวเองก็มีความทรจำที่ดีหลายอย่างมาก......มันมากจน....แอบยิ้มในใจ.....แล้วก็ลงมือเขียนอีกรอบ....*-*นัทรู้สึกว่าอยากเขียนเรื่องนี้.....เเละต้องการเขียนให้ผู้อ่านได้รับรู้ถึงความรู้สึกส่วนตัว.......เรื่องนี้นัทก็ได้ตั้งชื่อเรื่องว่า "EGV....เจ้าตัวน้อยผู้มีดวงใจเหมือนมนุษย์" .......ทุกคนอาจจะงงว่า EGVคือใคร.........ผมจะเเนะนำให้ทุกคนรู้จักตัวเอกของเรื่องนี้เลยเเหละกัน.......... EGVคือตุ๊กตาตัวนึงที่อยูกับผมมาตลอดเวลา......มันอาจจะเป็นตุ๊กตาธรรมดาสำหรับทุกคนเเต่มันดูเหมือนว่าจะเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุดสำหรับชีวิตนัทไปแล้ว.....มันดูไม่เหมือนตุ๊กตาตัวอื่นก็เพราะว่า.......มันเป็นตุ๊กตาตัวเเรกของนัท......และที่มาของมันก็เป็นสิ่งที่วิเศษที่สุดสำหรับชีวิตนัท......เพราะมันเป็นตุ๊กตาที่ทำขึ้นด้วยมือของผู้หญิงคนนึงที่ใส่หัวใจเเละความรัก......ซึ่งเป็นคนเดียวกับเรื่องที่เเล้ว............ EGV ได้ถูกสร้างขึ้นมาประมาณเกือบ2ปีแล้ว..วันที่นัทไดอีจีวี นัทยังจำความรู้สึกนั้นได้......มันเป็นความรู้สึกที่บอกไม่ถูกไม่รู้ว่ามันเกิดจากอะไร......เเต่รู้สึกเพียงอย่างเดียวว่า.....รักเขามากจิงๆ.....รักคนที่สร้างตุ๊กตาตัวนี้....รักคนทีมานั่งแอบเย็บตุ๊กตาในบ้านหลังนึง........ทุกอย่างในตอนนั้นก็คงมีความรู้สึกเดียวเท่านั้นก็คือรัก..รัก..รักเธอจิงๆ......ถ้านัทจะพูดว่าอีจีวีคงเป็นตุ๊กตาตัวเเรกของนัทก็คงถูก......คุณจะเชื่อไหมถ้านัทจะบอกว่าสิ่งไหนที่เป็นสิ่งเเรกของชีวิตมักจะเป็นสิ่งที่สำคัญที่สุดและมันจะมีความทรงจำที่ยาวนานที่สุด...แม้ในวันนี้อาจเสียบางอย่างในชีวิตไป......เชื่อไหมว่านัทนอนกับEGVทุกคืนเเต่ก็มีบางวันที่ต้องกลับบ้าน.......บางครั้งครอบครัวนัทไปเที่ยวนัทก็ยังพาเจ้าหมีน้อยไปด้วยเลย.....555++.......ไม่รู้ดินัทไม่ได้รูสึกเขินอะไรน่ะเเต่นัทกลับรู้สึกว่ามันเป็นส่วนนึงของชีวิตนัทไปเเล้ว.......คุณจะเชื่อไหมถ้านัทจะบอกว่า EGV ของนัทเนี่ย มีความรู้สึกเหมือนมนุษย์เลย....5555++....ตอนนี้ทุกคนอาจกำลังขำอยู่อ่ะดิ......เเต่นัทมีความรู้สึกนั้นจิงๆ.....นัทถึงบอกไงว่าบางสิ่งบางอย่างไม่สามารถพูดได้เเต่เราอาจมีความรู้สึกนั้นได้ ....... พูดถึงอีจีวีก็น่าสงสารเหมือนกันน่ะเพราะมันอยู่กับนัทมานานมากแต่นัทก็ไม่เคยซักมันเลยอิอิ.......อืมที่ไม่ซักก็คงมีเหตุผลส่วนตัวอ่ะน่ะไม่ได้ขี้เกียจน่ะเเต่นัทรู้สึกว่า อีจีวี มันยังมีกลิ่นที่มีความรู้สึกเหมือนอยู่ในวันเเรกอยู่.....นัทชอบเอามันมาหอมอ่ะรู้สึกดีมันเป็นกลิ่นน้ำหอมที่เขาคนนั้นได้ใช่มันหอมมาก.....เมื่อก่อนเวลาที่คิดถึงเขาคนนั้นนัทก็จะเอามาหอมอยู่บ่อยๆ....หอมจนหายคิดถึง.....เเล้วนัทก็นอน........อืมที่นัทมาเขียนเรื่องอีจีวีในวันนี้ก็อยากให้ทุกคนได้รับรู้ถึงความรู้สึกของนัทที่มีต่อตุ๊กตาตัวนี้.........คุณเชื่อไหมว่าเราทั้งคู่ผ่านอะไรหลายๆอย่างมาด้วยกัน......จนบางทีคิดว่ามันเป็นลูกของนัทไปแล้ว.........มันอยู่กับนัทตอนที่มีความสุข.......เเละมันก็อยู่กับนัทตอนที่มีความทุกข์......มันอยู่กับนัทตอนที่ไม่มีเเม้ความหวัง.......มันอยู่กับนัทตอนที่คิดจะทำอะไรบ้าๆ.......มันอยู่กับนัทตอนที่ไม่มีใคร.........เเละมันก็อยู่กับนัทตอนที่นัทรู้สึกว่าตัวเองเป็นใคร.......นัทรักมันมากเลยอ่ะ.......และนัทก็รักคนที่ทำมันขึ้นมาเหมือนกัน......แม้ในวันนี้คนที่ทำตุ๊กตาตัวนี้อาจจะไม่อยู่กับนัทเเล้วก็ตาม.......แต่เขาคนนั้นก็จะอยู่ในใจนัทไปตลอดชีวิต..ขอบคุณมากที่สร้างตุ๊กตาที่มีชีวิตตัวนี้มาให้นัท.......คุณสร้างสิ่งที่พิเศษที่สุดสำหรับเรา.........นัทยังจำได้เลยว่าชื่อนี้นัทเป็นคนตั้งขึ้นมาเอง........ที่ตั้งชื่อนี้ก็เพราะว่าเราชอบไปดูหนังด้วยกัน....555+...ขอบคุณมากน่ะที่สร้าอีจีวีมาอยู่กับนัทมันทำให้นัทไม่เหงาเลยตั้งเเต่วันที่คุณจากเราไป......เเต่มันยิ่งทำให้คิดถึงคุณมากเสียอีก......เมื่อก่อนเราน่าจะทำตัวดีๆให้มันเห็นเนอะเพราะหลังๆชอบทะเลาะให้มันเห็นอยู่บ่อยๆเเล้วเวลาทะเลาะกันทีไร.....ตอนนอนนัทก็จะเอาอีจีวีมากอดตอนนอนเเล้วก็ร้องไห้ด้วยกัน......นัทรู้สึกได้ว่ามันเข้าใจนัทในทุกอย่าง....นัทคิดว่าถ้ามันพูดได้มันคงสอนนัทเเล้วเเหละ....555++....นัทมีความรู้สึกดีมากน่ะ.....นัทคงชอบเรื่องอีจีวีมากที่สุดในชีวิตนัท......เเต่นัทก็ไม่อาจลืมเรื่องดีๆอีกหลายๆเรื่องไม่ได้เช่นกัน......ขอบคุณ.....สุดท้ายนี้นัทเเค่อยากจะบอกว่า...EGVมันคงจะมีความสุขมากเลยถ้าคนๆนั้นที่ทำให้มันมีชีวิตกลับมาดูมันอีกครั้งเเละเขาคนๆนั้นยังรักอีจีวีเหมือนเดิม........ขอบคุณน่ะสำหรับทุกอย่างที่ผ่านมามันทำให้ชีวิตนัทมีคุณค่ามากเลย.......เราทั้ง2คนยังคิดถึงคุณอยู่น่ะ.........(ThE eNd)..

............วันนี้ตัวเราได้กลับมาอีกครั้ง....เราคงหายไปนานมากเลย......วันนี้นัทก็อยากมาเขียนอะไรบ่างสิ่งให้ทุกคนได้มีความสุขกัน   ส่วนเรื่องที่ผ่านมานั้นคำตอบมันก็ปรากฏให้ในหมู่เพื่อนเห็นกันเเล้ว.......ส่วนบางคนอาจจะไม่รู้..........เเละก็บางทีเราก็ไม่รู้เช่นกัน.......แต่ที่สรุปได้ก็คือเพื่อนเรานั้นผิด.......เราก็ต้องยอมรับในสิ่งนั้น เราไม่คิดว่าเพื่อนทำกับเราได้.....เราขอโทษกับทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นกับเธอคนนั้น ......  เราได้รู้ความจริงในบางเรื่องเเล้ว ....... ขอโทษจิงๆ .........สว่นเพื่อนที่ทำกับเราเราคงอาจไม่เหมือนเดิม  100%  เเต่ยังไงเราก็ให้อภัยในสิ่งที่คุณทำแม้สิ่งนั้นมันทำให้ตัวนัทเจ็บมาก ก็ไม่เป็นไร............ทุกอย่างมันจบเเล้ว ถ้าเราไม่คิดก็คงดีเนอะ ........ เราก็คงไม่เจ็บมากขนาดนี้.......โอเค.........เรามาเริ่มเรื่องที่นัทจะมาพูดถึงดีกว่า.......ชื่อเรื่องวันนี้คือ..... " ตู้โทรศัพท์.....เเห่งความทรงจำ"   มันเป็นเรื่องที่มีความรู้สึกดีๆของนัท    จนบางที่นัทเอาเก็บมาคิดเเล้วก็พร้อมที่จะยิ้มไปกับมันเเม้ ณ เวลานี้ ความสัมพันธ์มันอาจจะไม่ใช้ก็ตาม ...... เเต่อย่างน้อยก็อยากให้เขาคนนั้นได้รู้ว่าตลอดระยะเวลาที่คบกับเขา......เราก็มีความสุขแม้บางเวลาเราอาจจะมีปัญหา ....... สิ่งที่นัทเขียนไปเนี่ย.....อยากเเค่ให้ทุกคนรู้ถึงความรู้สึกของนัท...ต่อคนๆนั้น....ว่าตลอดระยะเวลาที่คบกับเขา นัทได้ให้ความรัก เเละความสำคัญกับเขาขนาดไหน.....เดิมทีเมื่อก่อนตอนนัทเรียนมัธยมนัทก็ได้คบกับผู้หญิงคนนึงซึ่งเป็นแฟนคนเเรกของนัทเลย .........  เเละก็ตอนนี้ด้วย  .....  เพราะตอนนี้ยังไม่มีแฟน ...5555++  เราก็คบกันด้วยความจริงใจ เราเป็นคนที่ชอบเขาก่อนเเล้วก็จีบเขาก่อนด้วย .......  ตลอดระยะเวลาที่คบในช่วงมัธยมนั้น นัทมีบ่างสิ่งที่ขาดไม่ได้ก็คือ  รถเมล์   สาย   57    เเล้วก็    203  And CenTraL  ปิ่นเกล้า เเละ  ที่สำคัญที่สุดก็คือ  ตู้โทรศัพท์ ตู้นั้น   มันเป็นสิ่งที่นัทขาดไม่ได้เลย  บางสิ่งบางอย่างที่นัทได้เขียนในวันนี้มันอาจจะเป็นเรื่องธรรมดาเเต่ตัวนัทเองคิดว่ามันเป็นเรื่องที่คิดที่ไรก็มีความสุข ...... มาต่อกันเลย ......ปกติเวลานัทไปหาเขาในสมัยก่อนนัทก็ขึ้นรถเมลไปอ่ะครับไปหาเขาก็ขึ้นสาย   203   ไปลงพาต้าเเล้วก็ต่อสาย   57   คุณอาจคิดว่าทำไหมไม่ขึ้นเเท็กซี่ 555+++      ผมตอบได้เลยว่าใจอยากนั่งเเต่นัทคิดว่ามันเปลื่องอ่ะเพราะนัทอยากเก็บเงิน ไว้ดูหนัง หรือ  ไม่ก็กินข้าว  หรือ ไม่ก็ไปเที่ยว เพราะนัทคิดว่าเรื่องเเค่ขึ้นรถเมล์คงไม่ลำบากไรมากหรอกเพื่อเเลกกับความสุขของคนทั้งคู่.......จิงมั้ย....อืม.....เวลาเราไปเที่ยวห้าง  ที่ๆเราเที่ยวบ่อยที่สุดก็คือ ....เซ็นทรัล ปิ่นเกล้า เพราะคงสะดวกสุดเเล้ว  ชีวิตของเราทั้งคู่ก็ไม่มีไรมาก    ก็สบายๆๆๆ    ดูหนัง    เดินเที่ยว    กินข้าว ........  เออเเต่พูดถึงดูหนังเราก็ถือว่าดูกันบ่อยเหมือนกันน่ะบางที่วันเดียวดู 2 เรื่องเลยอ่ะ อิอิอิ  สนุกเป็นบ้าเลยอ่ะ  เเต่สิ่งที่เราชอบที่สุดอ่ะน่ะก็คงเป็นเวลาที่เธอคนนั้นยิ้มเวลามีเรื่อง Surprise อ่ะ เรามีความสุขมากเลย แม้ตอนนี้เราอาจจะไม่มีโอกาสทำเรื่อง Surprise ให้กับเขาอีกก็ตามเเต่มันก็เป็นช่วงที่นัทชอบสุดเเล้วมั้ง ....... เเละสิ่งนึงที่นัทรู้สึกว่ามันเป็นสื่อกลางที่ทำให้เรารู้สึกดี เเล้วก็ เข้าใจกัน แม้บางครั้งสื่อกลางนี้อาจจะไม่ได้ผลแต่ก็เป็นสิ่งนึงที่นัทได้ทำตลอดเวลาที่ได้คบกันในช่วงมัธยม ก็คือ  ตู้โทรศัพท์ ตู้นั้น  มันเป็นตู้ที่ดูเก่าๆน่ะแต่มันก็ยังใช้ได้แล้วก็เป็นเครื่องที่เห็นมันเกือบทุกวันตอนกลับบ้าน ที่บอกว่าใช้บ่อยมันก็เนื่องจากตั้งเเต่ที่เราคบกันในครั้งเเรกนั้นเวลานั่งรถเมล์กลับมาบ้านที่ไรก็จะใช้ ตู้โทรศัพท์ เครื่องนี้เเหละโทรไปบอกเขาว่าจะถึงบ้านเเล้วน่ะ  อยู่ไหนเหรอ ทำไรอยู่อาจจะเป็นช่วงเวลาสั้นๆเเต่มันก็ดูเหมือนว่าขาดไม่ได้เลย มันดูเหมือนว่า  เวลาที่ผ่านที่ตรงนี้ทีไร หรือ ตู้โทรศัพท์เครื่องนี้ ทีไร นัทจะต้องโทรไปหาเขาทุกที  แม้บางครั้งที่โทรไปอาจจะทะเลาะกันมาก่อน......แต่สิ่งนึงที่ในใจเรารู้ก็คือ เขาก็เป็นห่วงเราแม้จะทะเลาะกันขนาดไหน นัทก็จะใช้ตู้โทรศัพท์ เครื่องนี้เเหละโทรไปบอกเขาว่าเราจะถึงบ้านเเล้วน่ะ แม้ตัวเรารู้ว่าเขาโกรธนัทก็ตาม.......เเต่ยังไงก็ต้องโทรเพราะมันเป็นสิ่งที่ทำทุกวัน............หรือบางที่ก็ใช้เครื่องนี้เเหละโทรง้อกันบ้างหรือบางทีก็ทะเลาะกันบ้าง ตู้โทรศัพท์เครื่องนี้มันเป็นทุกสิ่งทุกอย่างเลยเห็นป่ะนัทเคยคิดน่ะ สมมติว่านัทเป็นตู้โทรศัพท์เครื่องนี้นัทคงเเย่เลยอ่ะ บางเวลามันก็รับรู้ถึงความรู้สึกที่ดี  บางเวลามันก็เป็นที่ระบายของคนบางคน  บางเวลามันก็ได้รับรู้ถึงความสุข บางเวลามันก็ได้รับรู้ถึงความทุกข์ และบางเวลามันก็ได้ยินเรื่องโกหก เเละเรื่องจริง .....เห็นไหมว่ามันเป็นทุกสิ่งทุกอย่างจริง ...... ณ เวลานี้มันก็ยังอยู่ที่เดิม เเต่สิ่งที่ไม่เหมือนเดิมก็คือตัวเราเพราะอะไรเหรอ ....ก็เพราะว่า ณ เวลานี้เราไม่มีเขาอีกเเล้ว ไม่มีคนๆนั้น คนที่เราต้องโทรไปบอกเขาว่าเราอยู่ไหน ทำไรอยู่ กินข้าวหรือยัง หรือ ถึงบ้านยัง ไม่มีอีกเเล้วจิงๆ ............... เเต่นัทเชื่ออยู่สิ่งนึงว่า ตู้โทรศัพท์ ....... เเห่งความทรงจำเครื่องนี้ ยังต้องรับฟังเรื่องของใครอีกมากมาย แม้จะสุขขนาดไหน หรือเศร้าขนาดไหนก็ตาม มันก็ยังพร้อมที่จะเป็นสื่อรับฟังตลอดไป ..............นัทอยากให้มันอยู่ที่เดิมตลอดไป......เพราะมันอาจเป็นความทรงจำเดียวที่ยังเหลืออยู่  ......  เเล้วก็ยังเห็นมันอยู่   ........    นัทหวังว่าคงได้กลับมาใช้ตู้โทรศัพท์เครื่องนี้อีก น่ะ  ...........    รอนัทหน่อยเเล้วกันเจ้าตู้โทรศัพท์  .........  เพราะนัทก็กำลังรออยู่เหมือนกัน    ...........   รอวันที่ได้กลับมาใช้       เจ้าตู้โทรศัพท์......แห่งความทรงจำ อีกครั้งนึง........(THe EnD....)  โชคดีทุกคน.......เเล้วก็ดูเเลตัวเองเพื่อคนที่เรารักด้วยน่ะ......BYE BYE

    วันนี้ผมจะมาพูดถึงคำว่าพรมลิขิตไม่ต้องสงสัยหรอกครับว่าคำนี้มันคืออะไรคำตอบอยู่ที่ตัวมันเองอยู่เเล้วมันก็คือ การที่คน2คนได้รู้จักกันโดยที่ไม่น่ารู้จักกันเลย คุณเคยดูหนังไหมเเล้วคุณเคยถามตัวเองไหมว่าพระเอกเเละนางเอกอยู่ดีๆเจอนู้นเจอนี้ เคยเดินผ่านหน้ากันอยู่ดีๆมาเจอกันได้ยังไงคำตอบก็คือผู้เขียนอยากให้หนังเรื่องนี้เป็นพรมลิขิตไง  ผมก็เคยเจอน่ะอย่างนี้อ่ะอยู่ดีๆก็ได้มารู้จักกันทั้งๆที่ไม่น่ารู้จักกันได้เลยเเต่สิ่งนั้นผมคิดว่าไม่ใช้พรมลิขิตหรอกเเต่เป็นเเค่ความบังเอิญ เพราะก่ารที่จะเป็นพรมลิขิตได้นั้น คนทั้งสองคนจะต้องมีใจรักกันแม้จะเจออะไรกันมาบ้าง  ตอนนี้ก็มีเรื่องแปลกๆเข้ามาในชีวิตของผมหลายอย่าง ผมจะเล่าให้ฟังมันอาจจะไม่มีอะไรก็ได้เเต่ผมถือว่ามันเป็นเรื่องเเปลกที่สุดในชีวิตของผมเเล้วในตอนนี้..++..เมื่อ5-6เดือนที่เเล้วผมได้มีโอกาสคุยกับผู้หญิงคนนึงโดยความบังเอิญ  ผมได้รู้สึกว่าผมเเค่อยากคุยในช่วงนั้นผมไม่ได้คิดไรแต่ในใจก็ยังอยากคุยกับเธอมันเป็นความรู้สึกที่แปลกมากมันอาจจะเกิดขึ้นกับผมฝ่ายเดียว มันก็ไม่ใช้ผมจะติดต่อหาเธอไปฝ่ายเดียวเเต่โทรก็โทรหาผมเกือบทุกวัน ผมว่าทุกวันเลยเเหละ เราโทรไปเขาโทรมาเราโทรไปเขาโทรมา เป็นอยู่อย่างนี้ตลอด สิ่งเเรกที่ผมคิดก็คือ เราไม่เคยเห็นหน้ากันเเล้วเขาก็ไม่เคยเห็นผมเเต่ดันมาคุยกันได้เป็นเดือนๆ มันแปลกดีเนอะ ใจผมอ่ะคิดไปเเล้วเเต่ผมก็ต้องไม่คิดไปไกลเพราะผมเข้าใจจุดนึงว่าเราไม่มีทางเป็นไปได้เเน่นอนผมรู้ตัวผมดี...แต่สิ่งที่ผมจะพูดต่อไปนี้ก็คือ ความบังเอิญที่ผมเเละเขาได้เจอะเจอสิ่งที่แปลก เเละ ผมก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไร ....จากคนที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน....นานไปได้คุยกัน..นานไปอีกก็ได้รู้เรื่องของกันเเละกันเเละพอยิ่งนานไปอีกก็พึ่งได้รู้อะไรหลายๆอย่างมาก...ฟังดีๆน่ะผมจะเล่าให้ทุกคนฟังว่าผมรู้จักใครในตัวเขาและเขารู้จักใครในตัวผม -+-เขารู้จักเพื่อนผมที่เป็นผู้ชายคนนึงตั้งเเต่ตอนเรียนมัธยมต้นเเละเพื่อนชายคนนี้ก็สนิทกับผม เเละ เพื่อนผมคนนึงชอบผู้หญิงคนนึงที่รู้จักกันมาตั้ง3-4ปี เชื่อไหมครับผู้หญิงคนนั้นดันมารู้จักกับผู้หญิงที่ผมรู้จักอีกดูสิครับ......โลกกลมมาก!! ยังไม่หมดครับถ้าคุณคิดว่าหมดเเล้วมันยังไม่หมดเเค่นี้ครับอันนี้เจ๋งกว่าอีกผมจะเล่าให้ฟังครับมีอยูคืนนึงผมได้คุยกับเธอเรื่องเมื่อก่อนว่าเธอเป็นไงมีเพื่อนเรียนที่ไหนเเล้วเธอก็ได้พูดถึงเพื่อนชายของเธอ  ซึ่งเธอได้บอกว่าผู้ชายคนนี้เธอไม่ชอบเขาเพราะผู้ชายคนนี้ยืมของเธอไปเเล้วไม่คืนเวงกำเเล้ว ผมจะทำไงล่ะผมก็เเค่ถามว่าเขาอยู่มหาลัยไหนเหรอผมก็คิว่าคงไม่อยู่เเถวนี้หรอก เเต่คำตอบที่ได้มาดันอยู่ใกล้เเถวหอผมเลยผมเลยแกล้งไม่รู้ไม่ชี้เเต่ผมได้เบอร์ผู้ชายคนนั้นมาเเล้ว ยังไงต่อเหรอครับผมก็จัดการโทรไปเลยครับ เห้ยนายเหรอเราจะเอาของคืนให้กับผู้หญิงคนนี้อ่ะเราเด็กมหาลัยนี้ ออกมาให้เราตรงหน้าร้านเลยน่ะเเต่เสียงที่ตอบมาเเบบกวนๆนิดเราก็ไม่ได้ว่าอะไร พอวันรุ่งขึ้น ผู้ชายคนนั้นก็โทรมา เเต่ดันกลับโทรมาถามว่าผมชื่อนัทเหรอผมก็ตอบว่าใช้เเล้วเขาก็พูดออกมาว่าจำกูได้เปล่าเราเพื่อนนายไงตั้งเเต่อยู่ตอนประถมผมก็เลยนึกดูเออใช่ว่ะใช้จิงด้วยเวงกำโลกกลมโคตรๆคนที่ผมจะมีเรื่องด้วยกลับกลายเป็นเพื่อนผมสมัยตอนประถมซ่ะงั้นเวงกำก็เลยคุยกันง่ายหน่อยผมก็ไม่อยากเล่าอะไรมากหรอกครับว่าเรื่องราวมันเป็นยัง ....  เเต่ที่ผมตั้งคำถามไว้ในใจก็คือก็ดีเเล้วไม่ใช้เหรอที่เก็บเเต่ความทรงจำเเละเรื่องราวดีๆไว้ คุณว่าแปลกไหมที่ผมได้รู้จักกับเธอเเต่ผมก็คงอยู่ตรงนี้เเหละครับเพราะผมรู้ว่าผมไมมีทางดิ้นรนไปหาเธอได้หรอกครับ  คนเราต้องรู้จักลิมิตของตัวเอง เเละในใจผมตอนนี้อยากจะบอกกับทุกคนไว้เลยน่ะครับว่า....  ผมไม่คิดไรเเล้วครับบางสิ่งบางอย่างเราก็ต้องยอม  เพราะผมรู้ว่ามันไม่ใช้พรมลิขิตเเต่เป็นความบังเอิญ เเละ ทุกสิ่งทุกอย่างจะเก็บไว้ในใจของผมเพียงคนเดียวโดยที่ผมจะไม่ให้ใครรู้ถึงความรู้สึกนั้นเลยที่มันอยู่ในหัวใจเพราะหัวใจคืออะไรเหรอผมจะบอกให้ ...หลายครั้งที่คุณเคยบอกคนอื่นว่ารักใคร  คุณเคยถามตัวเองไหม ว่ารักเขาเพราะอะไรเเละทำไมถึงรักเขา คุณเชื่อไหมว่า การที่เราจะรักใครสักคนมันไมมีเหตุผล  ที่จะมาบอกว่า รักเพราะอะไร ทำไมถึงรักเขา เพราะสิ่งเหล่านี้ คือสิ่งที่เรามองไม่เห็น  เเต่มันสามารถรับรู้ได้ด้วยก้อนเนื้อก้อนเล็กๆที่คนเรา เรียกว่า..."หัวใจ".... จิงไหม?.. ..++..........เเล้วสรุปผมกลมตามโลก หรือ โลกกลมตามผมเนี่ย 

           คุณเคยคิดบางไหมว่าคนบนโลกนี้มีตั้งหลายคนมีความคิดที่ต่างกันออกไป การที่เราจะเข้าใจใครสักคนก็คงต้องใช้เวลาให้นาน เเต่สิ่งที่ผมจะพูดก็คือสิ่งเดียวเท่านั้นที่จะรู้ทุกอย่างก็คือเวลา +++ คุณเคยคิดที่จะรอใครสักคนบางไหม คำตอบที่ผมจะได้เห็นก็คือ "มี" เเล้วคุณคิดจะทำไงต่อไปเหรอ ผมคงพูดได้เลยว่าคุณรอต่อไปเถอะครับถ้าคุณรักเขาจริงคุณไม่ต้องพูดว่ารักเขา  เเต่คุณเเสดงให้เขาเห็นไปเลยว่าคุณรอได้ผมคิดว่าการที่เราจะแอบรักใครสักคนมันไม่ใช่เรื่องผิดหรอกครับเเต่คุณจะต้องรักเขาด้วยความจริงใจไม่ใช่รักเขาเพื่อต้องการอะไรบางอย่างในตัวเขา แม้สิ่งที่คุณให้เขานั้นอาจจะใช้เวลานานเเต่มันก็คุ้มกับการได้เรียนรู้จักกับผู้หญิงคนนึงที่คุณได้รอ  ผมเคยบอกกับเพื่อนผมบางคนในกลุ่มอยู่เสมอว่า คุณจะรู้ว่า คุณรักใครสักคนก็ต่อเมื่อ คุณต้องการให้เขามีความสุข  แม้ว่าความสุขนั้นจะหมายความถึง การที่คุณไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของมันเลยก็ตามเห็นไหมเพียงเเค่คุณต้องการรอใครสักคนคุณก็ต้องใช่เวลาเเล้ว ++ เเล้วคุณเคยคิดไหมเวลาที่คุณมีแฟน คุณคิดว่าคุณจะอยู่กับเขาตลอดชีวิต เเละ จะเเต่งงานกับเขาในวันนั้น คุณวาดฝันในชีวิตคุณตลอดเเต่มันคงมากไปทีจะวาดฝันของคุณต่อเพราะสิ่งที่คุณหวังไว้ มันไม่เกิดขื้นเพราะบนโลกใบนี้มันไม่มีอะไรเเน่นอน สิ่งที่ผมจะบอกกับคุณได้ก็คือ   คุณต้องลุกขึ้นมาทำเเละก็ทำ ไม่ใช้คุณมั่วเเต่นั่งคิดให้เวลามันผ่านไปเฉยๆเพราะเวลามันมีกติกาเสมอ  ว่าเราจะไม่รอคุณถ้าคุณไม่ทำตอนนี้ เเละคุณก็คงไม่สามารถเอานิ้วชี้ของคุณปัดเข็มนาฬิกาถ่อยหลังหรือจับมันให้เวลาเดินช้าลงได้เลย  คุณต้องเข้าใจว่าทุกสิ่งทุกอย่างมักมีตัวแทนเสมอ เเล้ว เมื่อเขาเห็นคนที่ดีกว่าคุณเข้าก็พร้อมจะไปแน่นอน เเละเขาก็ไม่หันกลับมาหาคุณอีกเลยถ้าคุณไม่มีประโยชน์กับเขา++++เป็นธรรมดาของโลกใบนี้ที่จะสือสารในด้านความรักให้เข้าใจโดยการใช้คำว่า "รัก"  คุณก็คงเคยบอกรักแฟนเเน่นอน กี่ครั้งล่ะ....ที่คุณบอกรัก.....ของผมเหรอเมื่อก่อนบอกรักทุกวันเลยทุกนาทีทุกเวลาเเล้ว ผลเป็นไงเหรอวันนี้ผมไม่มีเธออยู่เเล้ว  คุณบอกรักแฟนคุณได้ไม่ใช้ไม่ให้บอกแต่ที่ผมจะบอกก็คืออย่าบอกบ่อยเกินไปเพราะมันจะดูเหมือนไม่มีค่า   ผมมีทางแก้คุณไม่จำเป้นต้องบอกแฟนคุณว่ารักหรอกแต่...คุณใช้เวลาในการบอกรักได้  คุณเคยได้ยินคำๆนี้ไหม "อาจจะใช้เวลาแค่เพียงไม่กี่วิธีในการบอกว่าฉันรักเธอ  เเต่ต้องใช้เวลาชั่วชีวิตในการเเสดงให้เขาเห็นว่า ฉันรักมากเพียงไร " คุณทุกคนที่อ่านคงเข้าใจ   แม้มันจะนานหน่อยเเต่มันจะทำให้คนที่คุณรักไม่เบื่อคุณเเน่นอน ++ ทุกสิ่งทุกอย่างที่ตัวคุณได้เจ็บจะไม่เกิดขึ้นเลย ถ้าคุณเป็นคนที่ไม่คิดไปเอง เเละ ให้เวลาอยู่กับตัวคุณ ดูเหมือนว่าทุกอย่างในชีวิตปรจำวันเราใช้เวลา เเละความเข้าใจกันหมด เเต่สิ่งนึงที่สำคัญที่ผมอยากจะบอกในเรื่องความรักกับทุกคน ในที่นี้ว่า " เมื่อคุณรักใครสักคน.....จงอย่าเสียใจกับสิ่งที่คุณได้ทำลงไปเเล้ว....เเต่จงเสียใจกับสิ่งที่คุณไม่ได้กระทำ" สุดท้ายนี้ผมอยากจะบอกกับคนที่กำลังมีปัญหาเรื่องความรักว่า อย่าท้อเเท้ อย่าพึ่งสินหวัง ลองเปิดใจรับคนภายนอกเข้ามาในชีวิตเรายังมีอีกหลายสิ่งที่เรายังไม่ได้เรียนรู้ทุกคนต้องผ่านไปได้เเม้มันจะใช้เวลานานเท่าไรก็ตามอย่าลืมว่าเวลาบนโลกนี้เป็นของคุณเเละของคุณ.....+++...(end)

เราอาจจะรอคอยใครบางคนอยู่

ใครที่เข้ามาเปลี่ยนแปลงชีวิตของเราไปจากเดิม

เราอาจจะเดินไปเจอใครคนนั้นที่ปลายฟ้า

หรืออาจะอยู่เพียงแค่ปลายสายตา

ไม่มีใครรู้ว่าปลายทางของความรักจะเป็นเช่นไร

ถ้าโชคดี เราอาจจะมีความรักดีๆที่ ทำให้เรามีความสุข

เเต่ถ้าโชคร้าย คนที่เคยสูญเสียความรักไปเเล้วเท่านั้น

ถึงจะรู้ว่า เราอาจจะชดใช้สิ่งที่เราเคยทำพลาด

ด้วยความเจ็บปวด อย่างที่อาจจะไม่มีใครเข้าใจ

ในวันที่ทุกอย่างเปลี่ยนไป

เราอาจจะเสียใจกับสิ่งที่ไม่อาจหวนคืน

เเต่วันนึงข้างหน้า

เราจะขอบคุณความเจ็บปวดเหล่านั้น

เราจะขอบคุณวันที่ไม่มีใคร

และไม่ว่าคืนวันที่ผ่านไปจะเจ็บช้ำสักเพียงไหน

โอบกอดตัวเองบ้างในวันที่ไม่มีใคร

ปลอบใจตัวเองบ้างในวันที่ความรักเปลี่ยนไป

โชคชะตาอาจจะพาเราไปพบเจอใครต่อใคร

ในวันที่เรามองย้อนกลับมา

หัวใจจะบอกเราเสมอว่า

คามรัก........มีค่าเพียงใด

         อืม ++  เราเคยคิดจะมีใครบ้างไหม ++ นี้คือคำถามของคนที่ไม่มีใคร เเล้วคุณเคยถามตัวเองรึเปล่าว่า คุณพร้อมจะรับปัญหาที่จะเกิดขึ้นมาได้หรือเปล่า เเละ คุณพร้อมที่จะเจ็บเเละใช้ความรักในด้านที่ถูกรึเปล่า? คนส่วนใหญที่ไม่มีใครเขาก็คงจะตอบทันทีว่าฉันพร้อมฉันโอเคแต่คุณไม่รู้หรอกว่ามันเจ็บขนาดไหนเเละมันทรมาณมากถ้ามีปัญหาเกิดขึ้น  อย่างน้อยผมก็รู้ความรู้สึกตรงนั้นเป็นไง  + - + .....ทุกคนในที่นี้ถ้ามีปัญหาผมคิดว่าคุณต้องคิดหาทางเเก้ เเต่คุณรู้ไหมว่าถ้ามีปัญหากับคำว่ารักผมคิว่ามันคือปัญหาที่แก้ยากที่สุดเเละทรมาณที่สุด     มันมีข้อแม้อยู่ว่า คุณต้องรักเขาจริง ไม่ได้รักหลอกๆๆ  เพราะถ้าคุณรักหลอกๆๆ     สิ่งที่คุณจะได้ก็คือความสนุกแบบหลอกๆๆ เเละ คุณก็จะไม่ได้รู้จักคำว่ารักที่เเท้จริง............... อีกอย่างคุณก็คงไปไม่ถึงปัญหาที่คุณจะได้รู้ถึงความเจ็บปวดกับสิ่งที่คุณทำ     เเต่บางคนในที่นี้ก็คงพูดในใจว่า ก็ดีเเล้วนิที่ไม่ได้เจอกับความเจ็บปวดที่ผมได้บอก    แต่ผมอยากจะบอกทุกคนว่าไม่มีสิ่งไหนหรอกที่คุณรู้ว่ามันเจ็บเเล้วคุณจะไม่ได้เจอ มันขึ้นอยู่กับตัวคุณว่าคุณพร้อมจะสู้กับสิ่งนั้นรึเปล่า หรือว่าคุณจะวิ่งนี้เเล้วไปเจออีกทีในทางข้างหน้า